Jang Kasi Hati
BUAH yang ada durinya, buah durianlah namanya. Karna kulitnya penuh duri, maka disebut durian.
BUAH yang ada durinya, buah durianlah namanya. Karna kulitnya penuh duri, maka disebut durian.
Buah yang ada rambutnya, buah rambutanlah namanya. Karna kulitnya penuh rambut, maka disebut rambutan.
Ama Tobo pung cucu laklaki yang su SMP di dong pung kampong, manyanyi pi datang itu lagu. Cuma waktu lagu belom abis, dia pung oma Ina Feok su panggel dar dalam rumah.
“Ma Hari, uuuu Ama Hari. Lu manyanyi su talalu banya. Barenti tahan ko lu pi pasar dolo. Pi deng opa sa supaya tau tampa. Bosong pi beli jintan e,” maitua omong abis itu ame doi ko sorong di itu ana.
Tarima itu doi, ini ana son tanya-tanya lai. Laklaki ju son pamit di dia pung opa yang ada kas makan babi di balakang sana. Laklaki su fuit deng dia pung kawan yang ada tunggu di deker di muka ruma situ.
Bagitu sampe pasar, laklaki taputar cari itu barang. Ini ana kira jintan tu daon, andia baptua tanya sat-satu orang yang ada bajual di pasar situ. “Mama, ada daon jintan ko?” Trus orang dong langsung jawab son ada.
Waktu tanya satu dua kios, ini ana belom cape. Makanya laklaki buru tanya di itu deret sampe habis. Ma waktu putar di sebla, laklaki son tanya lai. Mangkali cape, ini ana jalan lurus sa, trus sampe di ujung, langsung lari pulang.
“Ini barang pung susa lai. Pasar besar-besar ma son ada jual ini barang, sama sa,” laklaki mangomel.
Bagitu sampe ruma, ini ada son barani omong. Ko itu waktu, Ina Feok deng Ama Tobo ada tarima tamu na. Itu orang muka baru, andia ini ana son kanal.
“Bapa mama, beta minta maaf o, su ganggu. Beta datang mo kastau, beta mo maju jadi bos, na kalo bapa mama dong satuju, jang lupa dukung beta. Bapa mama dong yakin sa, beta son akan lupa papa mama pung cape,” itu bos yang pake baju safari tangan panjang, mulai bujuk-bujuk Ina Feok deng Ama Tobo.
Dengar bagitu, laki bini ju diam sa. Ko dong su hafal orang pung model samua na. Kalo mo kapingin jadi bos, dong turun ko tidor bangun di bawa. Ma bagitu su dapa jabatan, dong su lupa smua.
“Bapa, minta maaf o, te kotong ni su pengalaman. Pokonya bapa ator sa, kotong ju pasti pili orang yang paleng bae. Cuma itu tadi, mo nae ojek ju musti bayar, jadi bapa dong mangarti sa,” Ama Tobo mulai mangael.
Itu laklaki su tau, makanya langsung jawab. “Ooo, tanang to’o itu tu gampang. Pokonya kalo beta su nae, bapa dong beta son akan lupa.” laklaki su mulai taputar.
“Itu ju bae. Ma jujur sa, beta ju son akan lupa bapa pung omongan. Cuma itu tadi, nae oto butu ongkos, nae jabatan ju butu doi. Itu sa bos,” Ama Tobo ju mulai barmaen.
Karna Ama Tobo ju su tau ini bos pung pelit, makanya laklaki ju langsung badiri ko pi balakang. “Bos, dudu e, beta ada kas makan babi,” baitua bale balakang.
Dia pung bini, Ina Feok ju bagitu. Karna ini laki bini su bangun bongkar, itu bos ju sala-sala. Akirnya baitua kaluar son pamit lai.
“Mama, kalo orang kake’ek tu datang ato minta apa-apa, jang talalu kasi hati. Kotong musti tagas supaya dong tau, kalo kotong son butu dong. Dong tu antara ada deng tiada tu sama sa,” baitua omong karas pung.
Ko laklaki su pengalaman na. Kalo orang mo nae, dong datang semba sujud lebe dar raja. Ma giliran su dapa jabatan, dong lupa smua. Itu yang bekin Ama Tobo kakodok, andia omong son pake rasa.