MANGKALI son ada karja di ruma, Ama Tobo pi pasiar di Sulabei pung ruma. Itu waktu mathari belom talalu panas. Jadi kira-kira jam sambilan ato jam sapulu. Bagitu sampe di ruma situ, Sulabei ada batasibuk skap kayu ko mo bikin kursi pung kaki.
“Aui, pung rajin lai. Pagi-pagi orang laen belom minom kopi, kotong su karja. Ini berarti ada dapa proyek ni,” Ama Tobo mulai pancing waktu sampe di dekat Sulabei pung tampa karja situ.
Waktu baptua omong bagitu, Sulabei belom dengar batul, andia laklaki son talalu gubris. M a karna Ama Tobo ulang lai, makanya laklaki langsung jawab.
“Sonde, ini kayu ni mo perbaiki karosi pung kaki. Ana-ana dudu karmana ko takuju sa su pata,” laklaki tarangkan.
Lagi bacarita, takuju satu ibu lewat di dong pung samping situ. Ini ibu ni ju jalan buru-buru, sama ke orang dong ada kajar. “Parmisi dolo bapa boi, te su son tahan lai ni,” ini ibu omong abis itu jalan terus.
Son lama lai ada satu pa deng satu ibu lewat lai.
Waktu Ama Tobo mo tanya, Sulabei su mangarti daluan andia laklaki langsung jelaskan. “Tiap hari ni bagini su. Pokonya dar maso kantor sampe mo pulang nanti, bapa ibu pagawe dong tu bagini su. Dong mondar mandir lewat sini.
“Ko kanapa musti bagitu? Dong ada pi mana? Jang sampe dong ada apa-apa ko? Ama Tobo tanya deng muka bingung bodo.
“Sonde, dong tu mo pi wese. Ko di dong pung kantor tu wese son barfungsi smua na. Katanya ada satu wese yang bae, cuma itu wese tu taon atoni pung. Yang itu tu, wese cemplung tu. Jadi kotong dudu langsung di atas kotoran tu....,” Sulabei tarangkan panjang lebar.
Dengar bagitu, Ama Tobo kaget stenga mati. “Heeee, ko kanapa bagitu? Masa ko di kantor pemerenta masi ada wese yang model bagitu? Yang be sa. Itu wese model lama pung, model taon anam puluan, masa pagawe dong masi mo pake?” Dong son bisa bangun lai ko?” bapatua tanya deng nada mara-mara.
“Ko bu tau to pagawe dong pung mau. Dong tu cuma tunggu proyek sa, jadi kalo proyek son ada ya biar wese su rusak ju dong dudu manis. Na, kalo ada proyek baru dong mulai eksen. Cuma itu ju son lama, karna itu wese tu pasti cepat rusak. Nanti bilang aer son ada na, listrik son manyala na, gayung aer son ada na. Pokonya macam-macam,” Sulabei ju omo banya.
“Kalo bu son parcaya, skarang pi liat di itu kantor. Itu kantor tu cuma bae dia pung gedung sa ma coba maso di dia pung wese, dadolek minta ampon,” laklaki masi sambong lai.
“Na, kalo bagitu na para ni ma. Masa satu gedung besar, satu kantor besar, trus yang karja di itu kantor ju orang besar smua, masala ini ni son bisa abis? Kalo dong son bisa na beta yang urus sa.
Biar itu wese tu beta yang urus baru dong yang pake. Nanti dong bayar kambali sang beta. Kalo dong mau na beta siap urus,” Ama Tobo kasi usul.