"AWiiiii, ini manusia lai. Katong datang dangar, orang pintar yang baomong. Bukan mo dangar lu pung omong. Kalo lu orang su tau samua. Andia makanya lu cukup su baomong. Lu jang talalu mulu basar. Lu mo baomong banar atau sala, orang sonde parcaya lai. Ente pung omong orang su tau samua. Terakhir dia pung ujung-ujung minta doi. Sapa sond tau deng lu."
Ama Tobo dangar ada sat orangtua baomong. Baptua sonde tau itu orangtua pung nama. Ama Tobo dapa lia itu orang, pas ada demo di satu kantor.
Baptua pung biasa, kalo dapa dangar orang baomong, langsung sambong mulu. Ma ini kali, Ama Tobo hanya dangar sa. Karna tau Ama Tobo dangar dia baomong, itu orangtua tamba samangat lai.
"Orang dong su tau, sabelum lu jadi pajabat basar, lu parna jadi pancuri ulung. Apalai sakarang su jadi pajabat, lu pung cara pancuri samakin profesional. Dulu lu dapa karja paroyek, lu kas tengga itu pakarjaan sampe terbangkalai. Tukang deng buru kasar pung gaji lu kobo bawa samua. Sampe sakarang, itu paroyek sond jelas lai."
"Su bagitu lai, pas lu jadi basar. Kalo ada rapat, sonde tau baomong. Lu hanya dudu ko dangar orang baomong. Lu sonde parna sambong satu kata ju. Lu ju sonde parna baca atoran. Awis mo sambong karmana, baca sa mas ke ngali-ngali, macam ana kalas satu eS De sa. Karmana, mo bisa mangarti itu aturan.
Lu bukan hanya pancuri sa. Lu sakarang pake lu pung jabatan, untuk pi peras orang laen. Lu tukang pi bacari orang pung salah. Kalo su dapa orang pung sala, lu mulai batarea di banya orang. Kalo orang sonde kas doi, lu baterea terus. Ma kalo su dapa doi, lu pung mulu takancing ke orang kana strok. Manusia ke lu orang biasa bilang, pancuri batarea pancuri. Dasar manusia sonde tau diri. Lu pung urat malu, su putus, makanya lu sonde tau malu."
Ama Tobo tar heran-heran dangar itu bapatua baomong panjang ke aer mangalir. (reddy ngera)