Mura Pung Pi
Pos Kupang - Senin, 25 Juni 2012 | 16:42 WITA
POS KUPANG.COM, BA’I Ndu bacarita deng Ama Tobo waktu dong dua katumu di depan satu toko besar di tikungan jalan sana. Itu waktu Ba’i Ndu mau cari pinsil kasi dia pung cucu yang su masok eSDe.
“Bu..., sakarang ni ada banya toko yang kasi potong harga. Jadi kalo bu mo balanja, bu pili-pili barang bae-bae supaya bisa dapa yang mura,” Ama Tabo kastau Ba’i Ndu.
Mangkali liat Bai Ndu bingung-bingung, laklaki ju mulai jual obat. Bapatua putar sana putar sini sampe dia pung kawan pung mulut tanganga.
Ama Tobo bilang, sakarang ini hamper samua toko jual barang deng mura. Apalai kalo ana-ana mo sakola lai. Itu dia pung harga tu gila. Mura pung pi. Makanya, kalo mo balanja, musti rajin kaluar maso toko.
Kalo bu pamalas bajalan, beli koran sa ko dudu baca. Bu buka dar satu halaman pi halaman laen. Bu liat satu-satu. Kalo smua halaman bu baca, nanti bu tau smua barang pung harga. Na, kalo su kana di hati, pi su te di situ, te manusia ponu.
Dengar bagitu, Ba’i Ndu anggok-anggok kapala. Baitua sama ke bar datang dar kampong. Padhal siang malam baitua deng dia pung bini tinggal di muka jalan situ.
“Oooo, bagitu e bu. Cuma beta ni heran, tiap hari ni di ruma sa ma karmana ko bu bisa tau smua? Jang-jang bu ada pake-pake ni. Ko samua tampa bu tau ni karmana?” laklaki omong sambel katawa pe’e gigi.
Dengar bagitu, Ama Tobo ambel deng sante. “Itu tu karna be rajin baca. Kalo son baca, be tau dari mana? Bagitu bu,” baitua omong sambel katawa, abis itu sorong dia pung tangan ame jergen ko po’a laru. Dong dua pung kebiasaan tu bagitu. Kalo su katumu, pasti minom mabok.
“Bu..., sakarang ni ada banya toko yang kasi potong harga. Jadi kalo bu mo balanja, bu pili-pili barang bae-bae supaya bisa dapa yang mura,” Ama Tabo kastau Ba’i Ndu.
Mangkali liat Bai Ndu bingung-bingung, laklaki ju mulai jual obat. Bapatua putar sana putar sini sampe dia pung kawan pung mulut tanganga.
Ama Tobo bilang, sakarang ini hamper samua toko jual barang deng mura. Apalai kalo ana-ana mo sakola lai. Itu dia pung harga tu gila. Mura pung pi. Makanya, kalo mo balanja, musti rajin kaluar maso toko.
Kalo bu pamalas bajalan, beli koran sa ko dudu baca. Bu buka dar satu halaman pi halaman laen. Bu liat satu-satu. Kalo smua halaman bu baca, nanti bu tau smua barang pung harga. Na, kalo su kana di hati, pi su te di situ, te manusia ponu.
Dengar bagitu, Ba’i Ndu anggok-anggok kapala. Baitua sama ke bar datang dar kampong. Padhal siang malam baitua deng dia pung bini tinggal di muka jalan situ.
“Oooo, bagitu e bu. Cuma beta ni heran, tiap hari ni di ruma sa ma karmana ko bu bisa tau smua? Jang-jang bu ada pake-pake ni. Ko samua tampa bu tau ni karmana?” laklaki omong sambel katawa pe’e gigi.
Dengar bagitu, Ama Tobo ambel deng sante. “Itu tu karna be rajin baca. Kalo son baca, be tau dari mana? Bagitu bu,” baitua omong sambel katawa, abis itu sorong dia pung tangan ame jergen ko po’a laru. Dong dua pung kebiasaan tu bagitu. Kalo su katumu, pasti minom mabok.
Penulis : maksi_marho
Editor : PosKupang
Sumber : Pos Kupang Cetak